Het feestseizoen is weer begonnen, voor kinderen in het bijzonder. Het feestmenu start al op 11 november met het aperetief: Sint-Maarten. Snoep in overvloed, dapper gecollecteerd x96 deur voor deur x96 in ruil voor een liedje gezongen in fast-forward modus. Nauwelijks verstaanbaar dus. Eigenlijk zijn kinderen top-economen in de dop. Ze weten precies hoe het werkt: hoe korter het liedje hoe meer deuren er bezocht kunnen worden. Hoe meer deuren, hoe voller de zak met snoep. Gek genoeg sluiten onze Belgische zuiderburen de feestperiode af met hetzelfde ritueel, maar dan heet het Drie Koningen. Kennelijk was Belgie destijds te ver voor Sint Maarten.

Emir ging dit jaar voor het eerst op snoep strooptocht, samen met een buurjongetje die al wat ouder is. En kwam dat even goed uit! Emir is namelijk niet zox92n ster die in het middelpunt van de belangstelling wil staan. Nee, Emir heeft een andere gave: met minimale inspanning een maximaal resultaat behalen. En geef hem eens ongelijk, hij is al helemaal op de toekomst voorbereid.

De rolverdeling was simpel. Emir drukte op het knopje van de deurbel en de buurjongen zong een liedje. Natuurlijk werd daar wel mee gewacht tot de deur ook echt open ging. Je zou namelijk ook voor niets kunnen zingen en in kinderterminologie heet dat hedentendage een x91niet renderende investeringx92.

Hoe lang ze er ook naar toeleven, op 12 november zijn ze alles vergeten. Snoep in de kast, lampion in de schuur en het enige dat nog doet denken aan de bedeltocht is de chronische loopneus die het resultaat is van een avond lopen in de kou.

Op naar de volgende gang van het feestmenu: Sinterklaas. Dit is natuurlijk serious business. Het gaat hier niet om snoep, maar om cadeaus. Je kan er gewoonweg niet omheen. Op Cartoon Network is er geen reclame meer tussen de tekenfims, maar tekenfims tussen de reclame. Onze wekelijkse boodschappenlijst is niets vergeleken met de wishlist van Emir. Sint krijgt het nog moeilijk met kiezen.

Vanavond mocht Emir zx92n schoen zetten. Zingen was okay, maar papa moest natuurlijk wel meezingen. Net voordat Emir de eerste zin van x93Sinterklaas kapoentjex94 wilde afmaken zweeg hij. x93Papa, Sinterklaas kan ons toch niet horen?x94 Ik wist niet goed of het nou een vraag was of een constatering. Dat joch denkt gewoon te veel na!

De schoen staat bij het kattenluikje. Nu goed oppassen dat de Sint er een cadeautje in stopt dat ook echt door het luikje past, anders kan ik me er echt niet meer uitlullen.

Zomervakantie 2008, we zijn op vakantie in Tunesixeb. Alhoewel, vakantie? x91Met het vliegtuig naar het zonnige zuiden tijdens de grote vakantiex92 zal door het grootste deel van de bevolking als x91zomervakantiex92 worden ervaren. Dat verandert echter drastisch als de schoonfamilie de reden achter de keuze van de bestemming is.

Wij gingen met zx92n negenen op reis: mijn vrouw, haar zus en de bijbehorende gezinnen. Hoofddoel van de reis was het bijwonen van het huwelijk van de nicht van mijn vrouw. Niet zox92n x91gemeentehuis-met-receptie-om-de-hoekx92 trouwerij, maar een serie evenementen verspreidt over ettelijke weken, nog meer locaties en beklonken met een x91grand finalex92 van 5 dagen (en nachten) feest.

Waar ik naar toe wil met dit verhaal licht besloten in de combinatie van het negenkoppige reisgezelschap met de ettelijke huwelijkslocaties. U begrijpt het al, een logistiek drama van jewelste. Een paar in een taxi, een paar mee met familie en soms zelfs meerijden met wildvreemden, maar dus nooit lekker met zx92n allen bij elkaar.

Zo gebeurde het dat we op een avond onderweg waren naar weer een nieuw hoofdstuk in de huwelijksceremonie. Ik zat met Emir en nog drie (!!!) anderen op de achterbank van een Mercedes. We hadden mazzel: airconditioning. Mama zat in een Ford Escort en reed voor ons. De intensiteit van de reeds achter ons liggende feestelijkheden zorgde voor iets ongewoons: rust. Het was stil in de auto.

Emir keek om zich heen en was driftig op zoek naar een vraag, het was hem kennelijk te lang stil. x93Papa, hoe hard kan deze auto?x94 Omdat we in een Mercedes zaten zei ik, al gokkend, x93220 km per uur Emirx94. Op dat moment keek mama vanuit de Escort voor ons achterom.

x93En hoe hard kan de auto van mama?x94 Omdat ik de prestaties van de Ford duidelijk lager inschatte zei ik x93die kan denk ik 180 km per uurx94. Verheugd over Emirx92s enthousiasme voor autox92s besloot ik zijn intelligentie op de proef te stellen en vroeg hem welke van de twee autox92s harder kon. De Mercedes met 220 km per uur of de Ford met 180 km per uur.

Even maakte de conversatie plaats voor de stilte terwijl Emir grondig nadacht over een antwoord. Het duurde echter niet lang voordat ik werd geconfronteerd met een prachtig staaltje kinderlogica.

x93De auto waar mama in zit, want die rijdt voor ons.x94

Ik weet niet of dit een generiek kleuterprobleem is, maar Emir heeft iets met pantoffels. Beter gezegd, hij heeft er niets mee. Toegegeven, hij heeft vier paar om uit te kiezen en begint iedere dag met een weloverwogen keuze. Hij besteedt nog meer aandacht aan de x91pantoffelkeuze van de dagx92 dan ik tijd besteed aan het afstemmen van een stropdas op mijn overhemd.

Maar daar is ook alles mee gezegd. Na tien minuten zijn ze weer uit en sloft hij het huis door op sokken of blote voeten. Beide varianten hebben zo hun nadeel. Sokken hebben een drastisch verminderde weerstand op onze plavuizen vloer, resulterend in glijpartijen en uiteindelijk huilbuien. Maar dat doet niets af aan Emirx92s hardleersheid: liever hard gevallen dan even door de knieen om de pantoffels aan te trekken.

Blote voeten is ook niet je-van-het. Helemaal met de naderende wintermaanden vergroot dit de vatbaarheid voor een snotneus, of erger nog, een griepje. Maar het plannen voor de nabije toekomst zit er bij Emir al helemaal niet in, zijn vooruitziende blik reikt niet verder dan vijf minuten als het om huiselijke voetmode gaat.

Wat rest is waarschuwen, de boodschap herhalen, dreigen en uiteindelijk straffen. U begrijpt het al, het haalt weinig uit. Hij probeert er ook iedere keer onderuit te komen door ons van repliek te dienen met uitzonderingssituaties. x93Emir, waar zijn je pantoffels?x94 x96x93Maar mam, ik ga nu op de bank.x94 Onze eigen schuld, hadden we maar niet moeten zeggen dat pantoffels op de bank verboden zijn.

En als hij ze dan eindelijk aan heeft volgt x91oneigenlijk gebruikx92: naar buiten met pantoffels. Ook dat is niet de bedoeling. Misschien is het ook allemaal te ingewikkeld voor zox92n vierjarige, of misschien wil hij het gewoon niet begrijpen.

Aan dat laatste begon ik vandaag toch te twijfelen. Het was bedtijd, Emir en ik lagen samen in bed, hij luisterde aandachtig naar het verhaaltje dat ik al minstens 25 keer eerder had voorgelezen. Kennelijk niet aandachtig genoeg. De deurbel ging en Emir was binnen no time beneden om de deur open te doen, hij wist al dat het Jennefer was.

x93Hey vriend, ben jij nog wakker?x94 vroeg Jennefer quasi verbaasd.

x93ja, maar ik heb mx92n blote voeten nog aan.x94

Zie je wel, hij weet precies hoe het moet …

Er zijn van die mooie zinnen in Nederlandse songteksten die je aan het denken zetten over de schoonheid van de combinatie van woorden. Een paar van mijn favorieten:

• x93was ik maar een dichter, dan kon ik dichter bij je zijnx94 van Stef Bos uit x93Ik heb je liefx94
• x93en dan schreeuwt ze en dan zwijgt ze, en ik schreeuw en zwijg naar haarx94 van Acda en de Munnik uit x93De kapitein deel IIx94

Briljant, magnifiek, pareltjes uit de Nederlandstalige popmuziek. Iedere keer weer krijg ik kippenvel als ik ze hoor en iedere keer weer spel ik ze woord voor woord om zo te proberen de schoonheid te ontleden. Jaloers word ik er van, waarom kan ik niet van die poxebtische zinnen op papier krijgen?

Vaak is het die ene zin uit een liedje dat je bij blijft, een paar woorden die die het verschil maken. Pleonasmes, tautologieen, alliteraties, ze kunnen het verschil maken en een Schlager omvormen tot volwassen Chanson.

x93Leuke verhaaltjes schrijf je Rob, we moeten er iedere keer weer hartelijk om lachenx94. Ik hoor het vaak en stiekem moet ik toegeven dat het me vleit. Maar ja, ik verzin het niet, Emir is de bron van inspiratie. Zijn manier van doen, zijn manier van zijn, het maakt schrijven simpel.

Maar wat zou ik graag zox92n mooie songtekst schrijven. Ik heb het vaak geprobeerd maar ben nooit verder gekomen dan de eerste drie zinnen van het eerste couplet. Het refrein lijkt nog eindeloos ver weg, mijn pogingen zijn nog geen muziek waardig.

Maar mijn literair verleden is geleden en in het heden zie ik de toekomst vol vertrouwen tegemoet. Eindelijk heb ik die ene zin waarop ik me kan baseren, die ene zin die het tij kan keren. Dit keer heb ik er helemaal niet lang over na hoeven denken, geen lange autoritten die ik uit moest zitten zonder muziek, geen slapeloze nacht verpacht aan de woordenjacht. Eindelijk die zin die doet zinderen, eindelijk die woorden die bekoren.

Helaas heb ik ze niet zelf verzonnen. Emir flapte het er zo maar uit, zonder te beseffen dat hij me heel diep deed nadenken. Vier jaar oud! Klopte het wat hij zei? Was het correct Nederlands?

Fysisch gezien rammelde het wat, grammaticaal was het in orde, poetisch ongeevenaard:

x93Door de kou smelt de warmte, he papa?x94

Het zelfhelend vermogen van een lichaam is uniek. Verreweg de meeste virussen en bacterixebn hebben geen schijn van kans en wondjes zijn binnen een paar dagen verdwenen. Hiervoor hebben we een arsenaal aan verschillende aanvals- en verdedigingstechnieken tot onze beschikking die we bovendien niet eens actief hoeven te managen. Alles gaat vanzelf.

Alhoewel, een grote uitzondering vormt de kleuterknie, en dan vooral die van jongetjes. Alle middelen ten spijt, het helingsproces is niet opgewassen tegen de fanatieke en roekeloze speelstijl van kleuterjongetjes. Het begint meestal bij de eerste fietslessen, zonder zijwieltjes wel te verstaan.

De enorme trots van het voor het eerst fietsen zonder de trouwe bondgenoten aan iedere zijkant van het achterwiel wordt vaak direct gevolgd door een remtechniek met een middel dat daar niet voor bestemd is: de knie. Gaan de kleinere wondjes normaal gesproken snel weer dicht, zo niet de immer buigende knie na een noodstop op de fiets. Rustig stilzitten helpt, maar is zeker niet de best ontwikkelde competentie van onze zoon.

Als na veel geduld en een nacht slapen het bloedrood heeft plaatsgemaakt voor een roestbruine korst, is het gevaar zeker nog niet geweken. Emir loopt nu al drie weken met een knie die met de regelmaat van de klok open gaat. Alle hulpmiddelen zijn reeds van stal gehaald: de klassieke pleister, de moderne vloeibare variant ervan, een beschermend verband, allemaal zonder resultaat. Steeds als we denken dat de wond goed dicht is, volgt een nieuwe valpartij en wordt het tegendeel pijnlijk duidelijk.

Pijnlijk ook voor Emir. Zeker omdat een open wond schoongemaakt moet worden en dat is geen prettig vooruitzicht. Ik had het hier reeds eerder over. De priemende ogen van zijn moeder gericht op zx92n knie doet in een reflex zijn handje omhoog bewegen terwijl hij zegt x93het gaat wel hoor mama, ik heb geen pijn meer!x94. Hij moet weten dat dit geen invloed meer heeft. Maar hij doorstaat het iedere keer weer. Zx92n knietje is nu zo vaak open geweest en ontsmet dat de bacterixebn zich niet snel zullen wagen in het beschadigde gebied, wetende dat er hen een wisse dood staat te wachten.

We zijn nu vijf weken verder en de grote korst heeft plaatsgemaakt voor een archipel aan kleinere korstjes, het einde is dus in zicht. Nog een week en er zal niets meer te zien zijn.

Mocht hij over 20 jaar in de finale van het WK voetbal tegen Duitsland hinkend het veld verlaten, dan weet u alvast wat daaraan ten grondslag heeft gelegen.

Monia, mijn vrouw en de mama van Emir, is van Arabische afkomst. Alhoewel, ze is een beetje een Euro-Arabische mix met als voornaamste ingredixebnt x93Tunesischx94. Nu is mijn genetische samenstelling ook niet te vergelijken met de zuiverheid van een volbloed Arabier, dus Emir is een echte wereldburger. En wat is er waardevoller dan een tweetalige opvoeding om dat feit te ondersteunen?

Aldus besloten, al voor de geboorte van Emir. Mijn talenkennis beperkt zich tot Nederlands en Engels. Monia kan kiezen uit een veel breder repertoire waaronder diverse talen op moedertaalniveau. Frans krijgt hij later vast op school, redeneerden wij, dus de keuze viel al snel op Arabisch. Ook goed om met de familie te kunnen converseren.

Ik moet zeggen dat ik versteld stond van de standvastigheid en het doorzettingsvermogen van Monia. Nog voordat de verloskundige Emir na de bevalling goed en wel op haar borst had gelegd, moest hij al een Arabische welkomstbegroeting verwerken. Natuurlijk volgde al snel de Nederlandse variant van papa en zo was Emir direct op de hoogte van de plannen van zijn ouders.

De trend was gezet, iedereen sprak Nederlands tegen Emir met alleen zijn moeder als uitzondering die zich beperkte tot het Arabisch. Gedurende de jaren die volgden, werd het duidelijk dat kleine kinderen over een bijzondere gave beschikken. Iedereen stond versteld van het resultaat. Alles wat zijn moeder zei, begreep hij volkomen en toen Emir begon te praten, bleek dat hij perfect in staat was het Arabisch van zijn moeder te vertalen voor zijn vader.

Op driejarige leeftijd ging Emir naar Tunesixeb voor een familietournee. De schok was enorm. Tot dan toe ging hij ervan uit dat zijn moeder het Nederlands niet bij machte was en dientengevolge een x91raar taaltjex92 sprak. In Tunesixeb kwam Emir er achter dat er kennelijk meer mensen waren met dezelfde handicap.

Regel nummer xe9xe9n in de kunst van het tweetalig opvoeden is x93consequent zijnx94. Mama mag nooit Nederlands praten tegen Emir en papa moet zich beperken tot het Nederlands. Het laatste is natuurlijk geen probleem.

Emir is nu vier jaar en heeft taalkundig gezien alles perfect door. Althans, dat dachten we. Bij wijze van grap sprak ik onlangs enkele woorden Arabisch tegen hem. De blik in zijn ogen was een combinatie van verbazing, afgrijzen en pret. Hij rende direct naar mama:

x93Mama, mama! Papa praat zoals een vrouw!x94

Etenstijd. Exe9n van de spaarzame momenten van de dag dat we met zx92n driexebn (soms met zx92n vijven) rustig samen zitten. Rustig was het inderdaad: de dagelijkse beslommeringen passeerden de revue, Emir was voor de verandering goed aan het eten en de vooruitzichten voor de avond waren gunstig. Dat wil zeggen, niets bijzonders in het vooruitschiet.

Dat zulke momenten opvallen, bewijst al dat ze zelden voorkomen. Het duurde dan ook niet lang. Plotseling begon mijn vrouw in het Engels tegen me te praten. Niet echt pedagogisch verantwoord, maar in de kleutertijd toch een goede garantie om een conversatie tussen ouders ook echt beperkt te houden tot pa en ma.

x93Next week he will get his DKTP.x94 Ik verslikte me bijna in de bloemkool. Ik weet het, niets bijzonders en het zou ook geen verhaaltje waard zijn als Emir niet het semi-wetenschappelijke bewijs vormt dat de pijngrens geheel genetisch bepaald is. Ook wat dat betreft is hij het evenbeeld van zijn vader.

Ondanks het feit dat alle medische meekijkprogrammax92s op TV zich veilig achter glas afspelen, zijn ze niet aan mij besteed. De aanblik van een injectienaald is voor mij tien keer erger dan de meest verschrikkelijke horrorfilm en een puistje op mijn arm wekt al angstzweet op bij de gedachte aan de knijpgrage vingers van mijn vrouw.

Zo ook Emir. De bekende schaafwond op de knie is op zich is niet erg. Voordat hij het beseft is het leed immers al geschied. Nee, het ritueel dat volgt is zijn schrikbeeld: mam, die gewapend met niet bijtend ontsmettingsmiddel op hem af komt lopen. Hoe dichter haar liefdevolle verzorgende handen de plek des onheils naderen, hoe meer zijn gekrijs een opstijgende Boeing 747 doet verstommen.

Laat staan de naald die een week later gepland stond te worden gelanceerd in zijn schoudertje. De laatste keer was toen hij 14 maanden was. Geen probleem, de afleidingsmanoeuvre was eenvoudig en het gejammer begon toen de naald al lang en breed in het daarvoor bestemde bakje lag.

Nee, volgende week zou een drama worden. Niets vertellen dan maar, zo lang mogelijk uitstellen. Was ik even blij dat ik overdag op mijn werk zat en dat mijn vrouw met het drama zou worden opgescheept.

Een week later ging de telefoon op mijn werk. Emir. x93Papa, ik heb een prik gehad.x94 Voorzichtig informeerde ik naar zijn medische toestand. x93Geen pijn meerx94 was zijn antwoord. Toen ook zijn moeder bevestigde dat het allemaal van een leien dakje was gegaan, begon ik toch te twijfelen aan de genetische status van de pijngrens.

Wie heeft het niet meegemaakt met zx92n kind? Een verkeerde opmerking, net luid genoeg uitgesproken zodat iedereen deelgenoot is.

Plaats delict: de buurtsuper. Mama heeft net de dagelijke boodschappen op de band gelegd en staat x96 gehypnotiseerd door de piepjes van de kassa x96 glazig voor zich uit te kijken. Ook Emir houdt zich rustig en kijkt verveeld om zich heen. Niets aan de hand, tot zijn ogen vallen op een man met fors wat overgewicht.

x93Mam, die meneer is dik he?x94 Op dat moment wou mama het liefst dat ze als blikje tomatenpuree tussen de andere boodschappen lag. De enige gelijkenis tussen de tomatenpuree en mama was echter de rode kleur op haar kaken. De man draaide zich quasi nonchalant om waaruit op te maken viel dat hij het zeker gehoord had maar verder niet wilde deelnemen aan de opvoedende reprimande die volgde. Het bleef daarom beperkt tot een schamel x93dat is niet lief, Emir!x94.

Op weg naar huis volgde een uitgebreid gesprek. Mama deed haar uiterste best om uit te leggen wat er niet goed was aan het woord x91dikx92. Emir was zeer onder de indruk. Het woord werd direct uit zijn toch al beperkte vocabulaire geschrapt. Het was taboe. x91Dikx92 bestond niet meer.

In de dagen die volgden was Emir zeer alert. Als hij iets hoorde wat ook maar de schijn van het woord x91dikx92 had, verhief hij direct zx92n stemmetje: x93dat mag je niet zeggen!x94 Opa had het over x91dikke vriendenx92. Fout! Oma was een dik boek aan het lezen. Mag niet. Papa had iets dik voor mekaar gekregen. Oei oei oei! De nuance moest worden bijgebracht, zo ging het niet langer.

Na een paar weken had Emir het aardig door. Lucy (onze poes) is dik, een waarheid als een koe en dat mag dan ook gezegd worden. Bij twijfel vroeg hij steevast of hij in die situatie wel het gevreesde woord mocht gebruiken. Het grensgeval was een zwangere vrouw, die had immers ook een dikke buik, en dat mag je dan weer wel zeggen. Maar ja, dat onderscheid valt moeilijk te maken op vierjarige leeftijd.

Twee maanden later, terug bij de buurtsuper. Mama en Emir zijn druk bezig de voorraden thuis weer op peil te brengen. Emir heeft al lang in de gaten wat mama nog niet is opgevallen: iemand met een meer dan forse buik, wederom een man. x93Mama, ik ken die meneer, ik weet hoe hij heetx94 fluistert hij op zachte toon. Hij weet dat het gevoelig ligt. Mama kijkt op en ziet de man verderop in het gangpad staan. Totaal onbekend.

x93Oh ja?x94 vraagt mama verbaasd, x93hoe heet hij dan?x94

x93Dick.x94

Hij valt niet meer weg te denken uit de inventaris van een modern gezin: de spelcomputer! Ook ik heb mijn vrouw uiteindelijk kunnen overtuigen, of misschien was ze gewoon mijn gezeur zat. In ieder geval, Emir heeft ook een spelcomputer, een Xbox360 om precies te zijn. Ik weet het, Emir is nog jong, maar dat zou je toch echt niet zeggen als je ziet hoe hij keer op keer zijn ouders verslaat. Gelukkig blijft deze superioriteit beperkt tot de Xbox.

Een uurtje per dag, dat is de afspraak. Natuurlijk blijkt het dat er toch vaak meer dan 60 minuten in een uur gaan, maar buitensporig wordt het nooit.

Dat het ding naast zx92n vele speelmogelijkheden ook nog andere krachten bezit is ons inmiddels ook duidelijk geworden. Het is het ideale dreigmiddel. Stout gedrag wordt natuurlijk eerst traditioneel aangepakt, maar soms is het gewoon nodig even te dreigen met het ontnemen van privileges als snoepjes en chips en als het echt uit de hand dreigt te lopen, de Xbox.

Vandaag was weer zox92n dag. Hoe klein die beentjes van Emir ook zijn, als hij eerst zx92n verkeerde uit bed zet heeft het drastische gevolgen. Niks willen, niet luisteren, traag eten, het zijn maar voorbeelden. Nog voordat Emir goed en wel op school zat had hij het al voor elkaar gekregen om de hele dag zonder Xbox te moeten doorbrengen. Hij zat er niet mee, kennelijk is zx92n vooruitziende blik nog in ontwikkeling.

Na school was hij alle ellende van de ochtend al weer lang en breed vergeten. Monter liep hij op zx92n grote vriend af toen het vanuit de keuken klonk x93Emir, je weet het, geen Xbox vandaag!x94. Een reactie kon natuurlijk niet uitblijven, hij moest even aan de ochtend herinnerd worden. Niet lief betekent geen Xbox. De vastberadenheid van zx92n moeder gecombineerd met het vooruitzicht om ook morgen niet op de Xbox te kunnen, deden het muntje uiteindelijk vallen, Emir was weer lief …

Braaf ging hij met zx92n Lego aan de slag, waarna de Dinosaurussen volgden en zelfs de klei werd uit de kast gehaald. Hij kon het niet laten om af en toe even op te merken dat hij toch wel weer lief bezig was. Toen ook de kleurpotloden zx92n aandacht niet meer konden vasthouden liep hij het atelier in, waar mama hard aan het werk was.

x93Mama, ben ik weer lief?x94 klonk het met een zacht en lieflijk stemmetje. x93Een klein beetjex94 antwoordde mama met iets wat op een strenge blik moest lijken.

x93Mag ik dan ook een klein beetje op de Xbox?x94

Ik ben op het werk. Drukke dag, veel te doen. Toch moet ik even snel naar huis bellen om iets te vragen. Ik pak de telefoon en druk op het knopje x91thuisx92. Luttele momenten later gaat de telefoon over.

Nu kunnen er twee dingen gebeuren. Of mijn vrouw neemt op, ik stel haar snel de vraag, krijg direct antwoord en kan verder met mijn werk zonder dat ik uit mijn ritme ben. Mogelijkheid nummer twee is dat Emir opneemt en zoveel te vertellen heeft dat het gesprekje van vijf minuten me in arbeidsproductiviteit eigenlijk 20 verloren minuten oplevert. Maar dat weegt natuurlijk niet op tegen het genot van een intiem gesprek met zoonlief.

Er wordt opgenomen en ik merk het direct: Ik hoor niets en dat betekent dat Emir al wel het juiste knopje heeft ingedrukt, maar nu ook nog de ene kant van de telefoon bij zijn oor moet brengen op zox92n manier dat de andere kant bij zx92n mond uitkomt. x93Hallox94 klinkt het even later. Ik maak duidelijk dat zx92n papa aan de andere kant van de lijn hangt en vraag hoe het met hem gaat. Het antwoord is kort en bondig zoals altijd: x93goedx94.

Er worden nog wat standaardvragen gesteld waarop dito antwoorden volgen, maar dan neemt het gesprek een interessante wending. x93Papa, kijk, hoe vindt u mijn nieuwe auto?x94. Omdat ik totaal niet weet hoe zx92n nieuwe kleinood eruit ziet moet ik hem teleurstellen en hem uitleggen dat je elkaar met een telefoon alleen maar kan horen en niet kan zien. Het blijft stil aan de andere kant van de lijn. Ik stel me zijn teleurstelling voor, een nieuwe aanwinst die hij niet direct kan delen met zx92n vader.

Hij blijkt vastberadener dan ik dacht en stelt de vraag in een iets andere vorm opnieuw. Er lijkt zich een herhaling van zetten aan te dienen. Ik probeer de situatie iets praktischer uit te leggen en vertel hem dat ik alles prima kan horen wat hij zegt, maar dat ik door de telefoon niets kan zien, x93jij kan mij toch ook niet zien?x94 vraag ik.

Hij wil zich niet bij de teleurstelling neerleggen en laat me weten dat hij mij wel kan zien. Ik zie geen andere uitweg, ik moet hem met zx92n neus op de feiten drukken en hem overtuigen van het feit dat ik zx92n nieuwe aanwinst pas kan zien als ik thuiskom. Inhakend op zijn laatste opmerking vraag ik vastberaden x93Okay Emir, wat heeft papa in zijn hand dan?x94

x93Een telefoonx94 antwoord hij zonder nadenken.

Case closed.